Mijn verhaal

Onverwerkt verdriet

Toen ik 5 jaar oud was, is mijn vader overleden. Hij was ziek, dus veel mensen zagen het aankomen. Ik was nog jong en ik heb hier dan ook niet veel van meegekregen. Ik heb het nooit heel erg gevonden dat ik alleen met mijn moeder was, ik was niet anders gewend. In oktober 2020 overleed mijn moeder plotseling aan een hartstilstand. Ze was niet ziek en nog erg jong, het kwam heel onverwachts. Ik vond het heel moeilijk om hiermee om te gaan. Ik ben enig kind en allebei mijn ouders waren er ineens niet meer. Dat doet pijn. Ik voelde van alles; boosheid, machteloosheid, verdriet, maar ik voelde me vooral heel erg alleen. Het overlijden van mijn vader heb ik nooit verwerkt. Ik had daar ook nooit heel veel last van, totdat mijn moeder overleed. Dat zet je wel aan het denken. Het voelde alsof ik dubbel zoveel verdriet moest verwerken, zowel van mijn moeder als van mijn vader.

Depressief

Het kwam echt als een klap in mijn gezicht en deed me nadenken over het leven en hoe snel dat zomaar voorbij kon zijn. Dat vond ik een moeilijke gedachte. Ik werd een beetje bang voor het leven. Ik durfde niet meer echt naar buiten en kon niet meer genieten van de dingen die ik anders fantastisch vond. Eén van mijn hobby’s is kleding. Ik ben dol op kleding en vind het leuk om mij mooi aan te kleden. Daar had ik ook geen zin meer in. Ik voelde me eenzaam en depressief, ik had nergens zin meer in.

“Ik werd een beetje bang voor het leven”

Vrienden

Familie heb ik verder niet meer, maar ik heb wel een paar vrienden en vriendinnen. In het begin waren zij er veel voor mij maar dat werd steeds minder. Ik snap het ook wel, ik had nergens zin in en ik was ook niet de gezelligste. Toch vond ik het fijn als er mensen om me heen waren, al deed ik soms alsof ik liever alleen was. Ik wist niet hoe ik dit moest aangeven, ik voelde me soms zó onbegrepen. Waar ik wel vaak steun kon vinden, was op https://www.eenzamejongeren.com/. Op deze site zitten allemaal jongeren die zich ook eenzaam voelen. Ondanks dat mijn vrienden mij dan niet begrepen, voelde ik me hier toch een beetje gehoord.

Vastzitten

Ik zat heel erg in de knoop met mezelf. Voor mijn gevoel hield het rouwen maar niet op. Ik kwam er niet overheen, hoe graag ik dat ook wilde. Via de vijf fasen van rouw heb ik inzicht gekregen in mijn eigen rouwproces. Zo kwam ik erachter dat ik erg bleef hangen in fase 4, de depressie-fase. Ik kon niet goed omgaan met deze gevoelens en kwam zo niet verder in het rouwproces. Toen ik dat inzicht eenmaal had, kon ik gaan kijken hoe ik het kon veranderen. Ik heb er voor gezorgd dat ik minder vaak alleen was. In die periode heb ik aan mijn vrienden gevraagd of ze me hiermee wilden helpen en dat deden ze met liefde. Ik had nu het gevoel dat we het echt samen deden, en dat ik er niet meer alleen voor stond.

Stapje voor stapje

Samen met mijn vrienden pakte ik stapje voor stapje het echte leven weer op en zag ik weer in dat het leven zo mooi kan zijn. Ik ben nog steeds niet helemaal de oude, maar ik durf wel te zeggen dat ik inmiddels uit fase 4 ben. Ik merk dat ik het overlijden van mijn ouders nu echt een plekje begin te geven en dat zorgt voor rust. Doordat ik weer meer dingen ging ondernemen, kreeg ik ook weer zin in het leven. Ik kleed mij weer leuk aan, en voel me gelukkig wanneer ik dat doe. Mijn vrienden stonden naast mij in goede en slechte tijden, daar ben ik blij om. Naar mijn idee is het belangrijk dat je mensen om je heen hebt op wie je kunt bouwen.